Άρχισε η κατεδάφιση σε βιομηχανικό κτήριο του ΙΡΙΣ.

 

Από την Δευτέρα 23/8/2021, στο πλαίσιο εργολαβίας του Δήμου, κατεδαφίζεται το επιβλητικό βιομηχανικό κτήριο (παραγωγή βερνικιών και συσκευαστήριο) του ΙΡΙΣ. Δεν εξαντλήθηκαν οι προσπάθειες για να σωθεί και να επανενταχθεί στην ζωή της πόλης με νέα χρήση δίπλα στις δύο διατηρητέες θολωτές αποθήκες. Αντίθετα επιδείχθηκε υπερβάλλων ζήλος για να διασφαλιστεί η κατεδάφιση του κτηρίου με προφανείς μεθοδεύσεις.

Προσχηματική η επίκληση των όρων της σύμβασης με τον ΟΑΕΔ οι οποίοι υπογραμμίστηκαν για να απαλλαγεί τάχατες από την ευθύνη της πολιτικής πρωτοβουλίας για την κατεδάφιση του η Δημοτική Αρχή.

Παντελώς αδύνατοι οι λόγοι για την κατεδάφισή του κτηρίου 2.400 τ.μ – θα μπορούσαν να επικληθούν και στις περιπτώσεις του Ελαιουργείου, της εναπομείνασας Ελαιουργικής στο Λιμανάκι και του Κρόνου. Κανένα δελτίο τύπου της Δημοτικής Αρχής, καμία φωτογράφιση των αξιωματούχων της μπροστά στα ερείπια της κατεδάφισης της βιομηχανικής κληρονομιάς της πόλης. Θα ζει από τις αφηγήσεις των εργατών και εργατριών του. Δεν είμαστε λίγοι στην πόλη που μας θλίβει το γεγονός.

[ «Κατασκευασμένο με μπετόν αρμέ, κυβιστικής αρχιτεκτονικής που ο όγκος του διασπάται από μεγάλου πλάτους και μήκους ανοίγματα, δίνοντας αίσθηση φωτεινότητας και συμμετρίας,. Όψη που υποδηλώνει τον φέροντα σκελετό. Δύο όροφοι μεγάλου ύψους . Ο πρώτος με περιμετικό πατάρι εσωτερικά , ο δεύτερος με στεγασμένο εξώστη που διασπά τον όγκο . Ενδιαφέρον στοιχείο το επιβλητικό κλιμακοστάσιο στα αριστερά του κτηρίου: γεωμετρικός όγκος διασπώμενος από ορθογώνιο, μεγάλου ύψους άνοιγμα που δίνει την αίσθηση της εσωτερικής φωτεινότητας και προκαλεί τονισμό του ύψους. Γενικά ενδιαφέρον κτίριο, χαρακτηριστικό της εποχής του μεσοπολέμου με έκδηλες τις αρχές του κινήματος BAUHAUS, λιτότητα στην μορφή, που συμβαδίζει με την αισθητική του σήμερα. Μεγάλου ύψους εσωτερικοί χώροι, καθαρό άνοιγμα εσωτερικά, καλή κατάσταση φέροντος οργανισμού και πλήρωσης». Καταγραφή αξιόλογων κτιρίων στα ανενεργά εργοστάσια της Ελευσίνας, Κώστας Κορωνάκης – Μαριλένα Καρασταμάτη 1997. Η καρτ ποστάλ και οι παλαιές φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Κώστα Λυκίδη]